Të puthemi në mundim,
të qeshim buzët, edhe në cep qoftë.
Të dëgjojmë zemrën
kur sytë i mbyllim,
të harrojmë pse dje u zumë,
t’i tokim duart si fëmijët.
Të këndojmë një këngë, një këngë rinie.
Të kërcejmë “një dans”, dansin e prindërve.
Të paktën sonte!
Merr një pasqyrë
dhe ngrija zerin,
thuaji atë që s’guxon
“Ji njeri, o njeri.”
Të paktën sonte.
Lamë pas miq,
shokë, të afërm…
i përcollëm.
Gjithçka këtu e lanë.
Në këtë natë
që po mbulon oborrin,
të pimë, të dehemi,
të harrohemi.
Të paktën sonte.
ObserverKult
Lexo edhe:
