Njerëzit nuk harrohen…nuk mund t’i harrosh…

nuk harrohen, hrrosh, poezi e huaj

Mendoj se njerëzit nuk harrohen. Nuk mund ta harrosh dikë që dikur të bënte të buzëqeshje, që të bënte të të rrihte zemra fort,që të bënte të qaje për orë të tëra. Njerëzit nuk harrohen.
Ndryshon mënyra se si i shohim, ndryshon vendi që zënë në jetën tonë. Disa njerëz më kanë bërë të nxjerr anën time më të mirë,e tashmë thjesht përshëndetemi nga larg.
Disa njerëz, pavarësisht se më kanë bërë të derdh lot më kanë trazuar jetën…më kanë mësuar të jetoj.
Më kanë mësuar të bëhem ky që jam.
Edhe nëse sot mes nesh ka mbetur thjesht një buzëqeshje apo një përshëndetje, ata do të jenë gjithmonë pjesë e jetës time.
Unë nuk harroj askënd.
Nuk i harroj ata që edhe thjesht e kanë prekur jetën time, sepse nëse e kanë bërë do të thotë se fati donte që ne të takoheshim para se të ecnim përpara…

Luciano Ligabue

ObserverKult

Lexo dhe:

Skënder Rusi: Kur të puth ty, botën harroj!

Lexo edhe:

Ashtu si librat, disa njerëz lexohen me një frymë dhe harrohen po aq shpejt!

Paola Felice:

“Ashtu si librat, disa njerëz lexohen me një frymë dhe harrohen po aq shpejt.
Për të tjerë nuk je kurioz as për t’i shfletuar faqet e para.
Pastaj janë ata që i njeh përmendësh, megjithatë vazhdon t’i lexosh me shumë dëshirë. Sepse janë aq të veçantë saqë druhesh se mos të shpëton ndonjë detaj prej tyre.”/ ObserverKult