Atje ku deti u skuq nga gjaku,
ku qielli mbante erën e barutit,
një grup burrash ecte përpara,
me frikën fshehur thellë në sy.
Nuk kërkonin lavdi.
Nuk kërkonin medalje.
Kërkonin vetëm një ushtar-
një djalë që duhej kthyer te nëna.
Pas tyre mbetën shokë,
ëndrra, emra të shkruar mbi gurë…
Dhe çdo hap drejt Rajanit
ishte një hap më pranë vdekjes.
Por lufta nuk e pyet zemrën
sa dhimbje mund të mbajë.
Ajo vetëm merr…
dhe merr…
derisa heshtin edhe armët.
E kur gjithçka mbaroi,
nuk mbeti as lavdia, as fitorja-
mbeti vetëm një pyetje
që koha ende nuk e ka harruar:
A ishte një jetë e denjë
për gjithë atë sakrificë?
Ndoshta përgjigjja ishte te sytë e nënës,
kur biri u kthye në shtëpi…
dhe pas gjithë atij tmerri,
një njeri më shumë
kishte ende një mundësi për të jetuar.
ObserverKult
Lexo edhe:
