Për hatër të zotit, ti a nuk më fal…

Nga: Robert Burns

Lamtumirë përroje
ku lehtë fryn puhiza
Rreth kasollës së vjetër
ku rrit shtatin Eliza.

Asgjë s’vlen kujtimi
Asgjë s’më ngushëllon
Në gjoksin tim trishtimi
Brinjët mi shkallmon.

N’pranga i pashpresë
Zinxhirë në shpirt e duar
Në çdo venë një zjarr
Në heshtje i dënuar.

Skllavin e dashurisë
S’e sheh s’e denjon,
Por dhimbja e pamëshirë
S’më vlen, s’më shpëton.

Gjoksi më gufon
Dhimbje, psherëtimë
Zemra s’e tradhton
përjetë dashurinë.

Në heshtje i duroj
dëshpërimin,vuajtjen
I mbushur plot brengë,
i mbushur plot mall.

Elizë moj e dashur
A s’më dëgjon lutjen
Për hater të zotit, a
Ti a nuk më fal.
…………
Zëri yt si melodi
Se ë’më mban peng më skllavëron
Por s’më trembin më jo ata sy
Se frika nga asgjë nuk më shpëton.

Si marinari jam i tmerruar
nga dora kur i ik timoni të shkretit
Dhe e përpin vorbull e mallkuar
E merr gjithçka në fund të detit.

Përktheu: Servet Bytyçi

ObserverKult


Lexo edhe:

ROBERT BURNS: LAMTUMIRË ELIZA, O SHPIRTI IM…

Do të ikë nga ti Elizë e dashur
Dhe nga i dashuri vendi im
Fat i hidhur hodhi mes nesh
Një oqean pa fund që oshëtin

Le të gjëmojë oqeani i paanë
që na ndan me ty o dashuri
Po s’mund të ndajë ai jo kurrë
Shpirt e zemër që t’i fala ty…

Poezinë e plotë e gjeni KËTU