Viktor Hygo: Lule mbi varr

Menatë, nesër kur të zbardhet fush’ e shkretë,
Do nisem. Se më pret, e di që jam vonuar;
Do shkonj nga pylli dhe mali i përpjetë;
Më tepër s’mund të pres lark teje i mërguar.

Do të bares me sytë në kujtimet kridhur
Pa par’ asgjë, pa djer’ asnjë shamatë;
I vetëm, i panjohur, krrusur, duarlidhur,
Vrerosur, edhe dita do të bëhet natë.

S’kam për të par’ as perëndimin ar e zjarr
As lundrat me pëlhura tutje në luginë,
Dhe kur t’arrinj, me gjunjë do të vë mbi varr
Një tufë lule borsilok e trendelinë.

Përktheu: Fan Noli