Pesë vjet pa djalin tonë të mirë Luranin
Nga Xhabir Ahmeti
Në një anë me shpejtësi rrufeje ikin vitet, ja u bënë pesë, e neve, që mbetëm pa Ty, o biri ynë Luran, na duket se këto vite nuk janë pesë vjet, por pesë shekuj e më shumë madje. Në anën tjetër një shkretëtirë e pafund e ka pushtuar shtëpinë tonë, një shkretëtirë ku nuk ekziston koha, por janë vetëm çastet kur fytyra Jote gazmore bredh në kujtimet e një nëne e një babai të cilët kanë mbetur në rërën e pafund, të shoqëruar nga hija e rëndë e pikëllimit për Ty, një boshllëk për të cilin nuk gjendet epitet që do t’i prekë e do t’i kapërcejë kufijtë e pafundësisë.
Pa Ty Luran, nuk rrihet në shtëpi, sepse çdo gjë me vlerë me të cilat ti e pasurove këtë hapësirë, nuk flet më. Shtemësia e tyre po bëhet gjithnjë e më e padurueshme. Dhe, ne përpiqemi të rrimë pranë këtyre gjërave e të mos largohemi fare sepse aty na duket se është fryma Jote. Mirëpo kur halli na detyron të dalim – dalim edhe pse sa e bëjmë hapin e parë jashtë na duket sikur shkelim në prush, përsëri themi se do të ecim tutje dhe ecim, sepse atëherë krenaria që na ke lënë Ti na çon përpara. Pastaj nuk duam të kthehemi fare në shtëpi, ngase hija e pikëllimit gjithmonë strehohet nëpër këndet e vatrës e na mundon. Si të kthehemi në kthetrat e pikëllimit? E do të kthehemi se s’bën, se s’kemi kah ia mbajmë, sepse s’ka shteg për ne pa Ty që do të na bënte siç kemi qenë, o djalë! Ani se s’do të kthehet më lumturia që gëlonte në familjen tonë prej gjashtë anëtarësh, as jeta që e kaluam bashkë, ne do të kthehemi se na detyron ajo më e rëndësishmja – në shtëpi është albumi më i plotë i kujtimeve që duhet ta ruajmë dhe t’ia dorëzojmë Arbës, mbesës sonë aq të dashur e të mençur që po e merr timonin ta drejtojë këtë anije që luhatej për pesë vjet.
Dhe ne kthehemi. Sa futemi brenda na godasin pengesat e peshës së zbrazëtisë që ka mbetur pas Teje. Ecim nëpër dhoma me sy të lëmekur. Nëna Jote më thotë se në sytë e saj e rëndon shikimi nga plaga që po ia bren shpirtin e që i duket në këtë vrugtësi. Kjo është dëshmi se dashuria e nënës vazhdimisht do të digjet flakë se haraçi është i madh: nëna ka humbur të vetmin djalë!
Ecim të dytë me vështirësi nëpër shtëpinë së cilës i sulet pluhuri dhe këndeve duken edhe rrjeta merimangash. Ecim duke mbajtur për dore njëri-tjetrin. Terri përpiqet të futet nëpër dritare ta sjellë shtatin e Prokrustit për ne, kurse qetësia don të na gulçojë. Hall andej e keq këndej! Po as terri nuk ia del, as qetësia vrastare, sepse në këtë shtëpi ruhet arka me albumet e kujtimeve: aty janë vargjet e Lindës të shkruara me dorë e me zemër. Ato bëjnë dritë dhe e ndjekin errësirën. Kurse qetësinë e thyen zëri i papërsëritshëm Yti, zëri Yt kumbues, Luran o bir, që ka mbetur ngjitur nëpër muret e dhomave, në çdo kënd, gjithkund, gjithkund, nga çastet kur flisje dhe kur bëje ushtrime për shfaqjet teatrore.
Dikur ulemi para albumit. Ndalemi te një foto e 2 shkurtit të vitit 2022 ku jeni ti e Arba, jote bijë e vogël, Ti baba i lumtur, ajo vogëlushe e kënaqur pranë teje. Një mrekulli! Atëherë unë e nëna Jote shikojmë dhe të dytë në të njëjtin çast e pyesim veten (vet me vete): si na iki djali i cili ishte shtyllë e kësaj shtëpie, ai që i falte dritë të papërshkrueshme të dashurisë kësaj familjeje dhe që kishte gjithë atë dashuri për gjuhën tonë dhe për artin teatror ku gjithmonë i jepte hijeshi skenës.
Rrimë, dy pleq, ulur të rrethuar me heshtjen e ftohtë e nën dritën e zbehtë të llambës së vogël elektrike dhe gjithandej e gjithherë e ndjejmë praninë Tënde, o djalë. Herë pas here kthehemi e shikojmë përreth, të përlotur. Nëpër terrin që shkon duke e marrë ngadalë pushtetin nga kjo dritë e vogël e llambës duket vetmia e madhe, e pamëshirshme që na kanoset. I jap një të shtyrë me bërryl kësaj shtrigë vetmie thuajse po e godas që ta heq qafe. E them: na le rehat me kujtimin për djalin tonë të dashur!
S’ka vetmi më, jo se e përzura unë, por se prania e frymës Sate, o bir, e mbush hapësirën ku mbahemi ne e nuk lë pranë nesh as errësirën ta ngrejë dorën e saj të zezë në këtë çast. Unë e dëgjoj atëherë qartë zërin Tënd kur ktheheshe nga shfaqja dhe sa hyje në shtëpi e thoshe fjalën plot jetë: “Erdha”! Pastaj na përqafoje, herë njërin, herë tjetrin që të na bëjë të lumtur me humorin fin, me dashurinë për familjen.
Nëna jote atëherë i përkujton çastet e ushtrimeve tua dhe çdo gjë që bëje të na bëje krenarë me sukseset dhe me faktin që të kishim e na kishe! Me mall e kujtojmë si rrije atëherë me ne, që t’i bëjmë dert hallet e përditshmërisë dhe zakonisht përfundimi që e bëje ti ishte: “A më keni mua, fare mos u mërzitni”! Nga dhoma tjetër dëgjohet si e reciton Linda poezinë “Shqipëria ime! dhe duket se vargjet bien nga lartësitë qiellore thuajse bien yje të panumërta pranë dritares. Ne me të vërtetë kemi qenë të lumtur me Ty!
Në atë çast bie zilja e telefonit. Arba! Mbesa jonë yll, e bija e Luranit. Arba na kërkon. E shkundim terrin prej nesh dhe e hapim telefonin. “Kam një lajm të mirë”, thotë Arba me zërin e saj si dallëndyshe, “nesër do të vijmë me mamin. T’ju shohim”. Dhe, nga fotoja e telefonit të xhepit shkëlqen gëzimi e mbesës të cilën e ka marrë malli për gjyshen e gjyshin. Dhe, ne mezi e presim përqafimin e Arbës dhe të Edlirës.
Sa shumë kemi menduar e mendojmë t’i flasim Arbës për babin e saj, por gjithmonë e lëmë për herën tjetër nga droja mos po e hapim derën nga mund të hyjë pikëllimi plumb i rëndë për babain që nuk pat fat ta ketë pranë sa rritej, nuk deshëm ta ngarkojmë edhe pak që të mos e prekë atë dhe t’i bëhet pengesë e pakapërcyeshme në rrugën jetësore që kërkon vrull e angazhim.
Dhe, pas bisedës që kemi ne dy pleqtë themi se ka ardhur koha që t’i tregojmë Arbës për disa virtyte të Luranit, babi i saj, me ndjenjat e buta e shumë fisnike dinte t’i bashkojë njerëzit dhe përmes sinqeritetit e dashurisë dinte që njerëzve më të dashur t’ua tregojë udhën e vërtetë. Kështu një nga një për të gjitha gjërat me peshë. E ne besojmë se ato cilësi të babait të saj Arba i ka dhe do të jenë udhërrëfyes në ambiciet që i ka tash si një vajzë njëmbëdhjetëvjeçare që nuk i ndahet mësimit, sportit dhe teatrit.
ObserverKult
Lexo edhe:
Xhabir Ahmeti: Lindush, u bë një vjet që ti Bija jonë shkove te yt vëlla Lurani në përjetësi
