(Poemë në frymën e një klithme që nuk kërkon duartrokitje)
Unë e pashë budallallëkun
(e pashë?!)
Jo, jo. Jo si bubullimë
jo, jo!
ai nuk bie nga qielli me daulle e fishekzjarre,
ai nuk vjen si revolucion me çizme.
Ai hyn
zbathur.
Pa zhurmë.
Si një njeri që është shumë i sigurt për të trokitur.
Ai ulet në karrigen tënde,
pi kafen tënde,
të sheh drejt në sy
dhe thotë,
jo me britmë
jo me forcë
por me një pëshpëritje që peshon më shumë se çeliku:
“Kam të drejtë.”
Dhe ti…
ti tund kokën.
Sepse sa e lehtë është
të besosh një zë që nuk dridhet.
Budallallëku
nuk është boshllëk në kokë
është një derë e mbyllur nga brenda.
Një gur
që refuzon të bëhet pluhur.
Një mur
që nuk pranon jehonën e vet.
Ai nuk dëgjon
sepse dëgjimi kërkon përulësi,
dhe përulësia…
ah, përulësia nuk është në modë.
Shikoje si vishet!
Kostum dinjiteti,
kravatë krenarie,
këpucë të lustruara me bindje.
Del në rrugë
jo për të mësuar
por për të shpallur krisjen në rritje.
Ai nuk flet,
ai shpërndan urdhra të padukshëm.
Ai nuk pyet,
ai shpall.
Dhe pastaj
pasqyra.
Ah, pasqyra!
Ai qëndron përballë saj
si një dashnor i çmendur,
puth xhamin
dhe pëshpërit:
“Sa i drejtë jam.
Sa i zgjuar jam.
Sa pak kuptojnë të tjerët…”
Dhe pyetja?
Ajo pyetje e vogël, e varfër, e ndershme
“Po sikur të gabohem?”
Nuk lind kurrë.
Sepse ajo kërkon guxim.
Dhe budallallëku është frikacak i maskuar si mbret.
Ai ka mijëra fytyra.
Njëra djeg ura
në emër të një të vërtete të paverifikuar.
Tjetra shkel miqësi
sepse “më fal” është më e rëndë se një mal.
Një tjetër kalon pranë të rënëve
jo sepse nuk sheh,
por sepse sheh dhe zgjedh të mos shohë.
Ai është paradoks me këmbë:
Hesht
kur duhet të bërtasë.
Bërtet
kur duhet të heshtë.
Numëron thërrime
dhe i bie buka nga duart.
Debaton për hirin,
dhe harron zjarrin.
Sa luftëra ka ndezur?
Sa zemra ka thyer?
Sa fjalë ka hedhur si gurë mbi mish të gjallë?
Ai jeton në sekondën e impulsit
në shpërthimin e menjëhershëm
në atë kënaqësinë e errët
të të pasurit të fundit fjalën.
Nesër?
Nesër është luks për mendimtarët.
Por dëgjo
mos e nënvlerëso.
Sepse ndonjëherë
budallallëku është frikë.
Frikë nga të qenit i vogël.
Frikë nga të qenit i pasigurt.
Frikë nga ajo fjali e thjeshtë, e zhveshur, e turpshme:
“Nuk e di.”
Dhe për ta fshehur këtë,
ai ndërton kulla fjalësh
të larta
të zbrazëta
që shemben
me erën e parë të së vërtetës.
Por bëhet i rrezikshëm
oh, shumë i rrezikshëm
kur i jepet një mikrofon.
Kur ngjitet në podium.
Kur merr pushtet.
Atëherë ai nuk është më një zë
është ligj.
Është rregull.
Është gjykatës.
Dhe dënon arsyen
si tradhti.
Dhe pastaj është ai tjetri
më i heshturi
më i përditshmi
më i dhimbshmi.
Ai që lëndon ata që do.
Ai që zgjedh krenarinë
mbi përqafimin.
Ai që thotë fjalë
që nuk kthehen më.
Ai që hesht
kur duhej të thoshte:
“Eja këtu.”
Budallallëku
nuk është larg.
Ai nuk është përbindësh në male.
Ai është
këtu.
Në atë moment
kur ti zgjedh të mos dëgjosh.
Kur zgjedh të lehtën
mbi të drejtën.
Kur vendos
që bota duhet të përshtatet me ty
jo ti me botën.
Sa herë?
Sa herë kemi qenë ne?
Sa herë kemi plagosur
në emër të “unë”?
Sa herë kemi parë humnerën
dhe kemi bërë hap përpara
vetëm sepse nuk donim të pranonim gabimin?
Budallallëku
nuk i do pasqyrat.
Nuk e do heshtjen.
Nuk i do netët
kur mendimi bëhet zë.
Sepse në heshtje
ah, në heshtje
flet ndërgjegjja.
Dhe ndërgjegjja
nuk blihet.
Ndoshta
ndoshta kura është e vogël.
Jo një revolucion.
Jo një flamur.
Por një fjali e thjeshtë:
“Ndoshta gabohem.”
Një hap mbrapa.
Një vesh i hapur.
Një dorë e zgjatur.
Sepse mençuria
nuk fillon me “Unë e di”.
Ajo fillon
si një fëmijë
me:
“Po mësoj.”
Dhe herën tjetër
kur budallallëku të vijë
zbathur
pa trokitur
me atë fytyrë bindjeje
mos ia hap derën.
Hap një dritare.
Le të hyjë ajri.
Drita.
Dyshimi.
Sepse aty
pikërisht aty
fillon
njerëzimi.
ObserverKult
Lexo edhe:
Fatmir Terziu: A isha vërtetë në qytetin tim, a isha në Shqipëri?
