Ju ftojmë ta lexoni një cikël të zgjedhur me poezi nga Ismail Syla:
KAMBANA NË MESDITË
Në fshatin e zbrazur
kambana bie ende në mesditë.
Dhitë ngrenë kokën nga bari.
Njëra, me këmbët e përparme mbi mur,
vazhdon të përtypë
edhe pasi pushon tingulli.
Dikur, në atë orë, nga ara
shihnim nënën të dilte në prag
e të vinte dorën mbi sy
për të dalluar sa ishim rrugës.
Sot u ula mbi gurin pranë portës
dhe hapa bukën që kisha marrë me vete.
Para se ta kafshoja,
vura veshin nga kthesa.
Gjithmonë ishte dikush
që vinte pak më vonë.
DY KULMET PRANË E PRANË
Bora zuri mbi kishë
dhe mbi stallën përbri.
Në kishë, një pikë binte
pranë këmbës së statujës.
Plaku vuri një legen poshtë saj
dhe vazhdoi të fshinte dyshemenë.
Në stallë pikonte mbi grazhd.
Ai e tërhoqi grazhdin më në mes
dhe i hodhi lopës një krah sanë të thatë.
Pastaj doli në oborr.
Kur vuri këmbën në shkallë,
e dëgjova të më thërriste.
E mbajta shkallën
ndërsa ai ngjitej me dy tjegulla nën krah.
Nga poshtë dukeshin njësoj.
E para që ia zgjata
shkoi mbi grazhd.
ORA E LULEVE
Gruaja që shiste lule natën
i mbështillte lulet e bardha
me gazetën e mëngjesit.
Në orën kur mbyllej tregu,
vinte një burrë me rroba pune
dhe blinte vetëm një kërcell.
Një mbrëmje ajo e pyeti
ku i çonte nga një, çdo natë.
«Në dhomën time», tha ai.
«Kur kthehem, ajo e djeshmja
ende mban pak erë.»
EMRI MBI FARAT
Në murin e kuzhinës
janë ende vijat ku fëmijët maten
çdo fund vere.
Te vija më e ulët
mbesa arrin me majat e gishtave.
Thotë se vitin tjetër
do ta prekë me ballë.
Gjyshja, pranë dritares,
i ndan farat e domateve në tri qese.
Kur i duhet të shkruajë,
e tërheq karrigen më pranë xhamit.
Në qesen e tretë vë emrin e mbesës.
Vajza njeh vetëm shkronjën e parë
dhe e prek me gisht.
«Kur t’i mbjellim?» pyet.
Gjyshja e mbyll qesen me kujdes.
«Kur të mund ta hapësh dheun
me dorë.»
HARDHIA
Pasi u grindën,
të dy fqinjët vazhduan ta krasitnin hardhinë,
secili në anën e vet të murit.
Qeni kalonte nga njëri oborr në tjetrin
nëpër një të çarë pranë portës.
Kur e zunë edhe atë,
ai shkoi për ditë të tëra
të nuhaste gurin e ri.
Në vjeshtë ra aq shumë shi
sa ujit iu desh të gjente një udhë tjetër.
Njëri hapi portën nga rruga.
Tjetri doli me lopatë
dhe, pa hequr këpucët e shtëpisë,
çau një vijë në baltë.
Kur uji mori teposhtën,
panë njëri-tjetrin përmbi mur.
«Është pjekur nga ana jote?»
pyeti ai që mbante lopatën.
KËPUCA NË BREG
Tri ditë më vonë
deti ma ktheu këpucën.
E gjeta pranë një tufe algash,
me majën nga toka,
sikur dikush të kishte dalë prej ujit
dhe ta kishte zbathur aty.
E shkunda. Nga brenda ra
një gur i vogël, i bardhë.
Në shtëpi i vura të dyja pranë derës.
Njëra ishte tharë prej kohësh.
Tjetra la mbi pllaka
një njollë që u zvogëlua gjithë pasditen.
Kur u err, i vesha për të dalë.
Këmba e majtë u ftoh e para.
FJALËT PËR SHIUN
Gjyshja prej dajave kishte një fjalë
për shiun që të zë në arë
dhe një tjetër për atë
që e dëgjon nga shtrati.
Kishte një fjalë
për shiun që bie kur piqen qershitë.
Sa herë e thoshte,
ngrihej të merrte shportën.
Pas vdekjes së saj e kërkova në fjalor.
Më kujtohej si mbaronte fjala.
Fillimin ia kishte mbuluar zhurma
e qershive që binin në fund të shportës.
Tani, kur bie ai shi,
dal t’i këpus sa të mundem.
Gjithmonë lë ca në majë.
Atje nuk arrinte as ajo.
PALLTOJA E FQINJIT
Në stacion erdhi një burrë
me pallton që ia kisha falur fqinjit.
E njoha nga pulla e poshtme.
Kisha qepur një të zezë
kur s’kisha gjetur tjetër ngjyrë.
Burri mbante një qese me portokaj.
Kur njëri iu rrokullis në trotuar,
e zura me këmbë
dhe ia dhashë.
Ai e futi në xhepin e majtë,
atje ku astari ishte i çarë.
Kur erdhi autobusi, u ngrit.
E dëgjova portokallin t’i binte
deri në fund të palltos.
Dora ime u zgjat vetvetiu
t’ia nxirrte nga e çara.
VIJA E UJIT
Pasi u tërhoq lumi,
në murin e mullirit mbeti një vijë balte
deri te lartësia e gjoksit tim.
Mbi vijë varej përparësja e mullisit.
Poshtë saj, në një gozhdë,
rrinte ende sita.
Ai e mori sitën,
e shkundi një herë mbi prag
dhe ma dha ta laja.
Në rrjetën e hollë
ishte ngatërruar një fije bari.
E tërhoqa ngadalë.
Nga ana tjetër dolën rrënjët,
të bardha dhe ende të plota.
Mullisi ma mori sitën nga dora.
Unë mbeta me barin
dhe kërkova ku ta mbillja.
Kizharekë, 6 nëntor 2026
ObserverKult
Lexo edhe:
