Andi Bejtja: Apokalipsi kurrë nuk ndodh

Dritaren e mbyll lehtazi, xhami përsëri thyhet
I shkund qerpikët dhe shikoj kodra të virgjëra
Duke u kthyer me fytyrë nga dielli.
Humbin të gjitha kohët
E djeshmja fle në shtrat me të nesërmen
Teksa e sotmja e djersitur
Ëndërron të shkatërrojë krevatin
Babai niset për udhë
E nëna shfleton albumin e fotografive
Dy fjalë të fyera shkëputen nga trupi i fjalisë
Qëndrojnë me orë të tëra para pasqyrës
Krihen e lyejnë buzët me të kuq
Për t’i shpëtuar abuzimeve linguistike:
Dielli s’ndriçon aty ku dua unë;
E dashura ime,
Nën barkun tënd një trëndafil i fishkur;
Por Apokalipsi kurrë nuk ndodh
Sepse nervat tona mbajnë planetet.