s’kam drojë nga errësira
ajo është më e vjetër se fillesa
më dhemb çasti
më fort se kur thyhet brinja
drita kur shpërbëhet
ju nuk e keni parë
pak më parë
vetëtima çau qiellin
yjësia pastaj
përsëri u mbyll në dry
diçka i mungon kësaj bote
prandaj një xixëllonjë e verbër
kalëron shkretëtirës
ngadalë shuhet
edhe epiqendra e një pike uji
fija e verdhë e flokut të saj
prej kur preku buzët e thara
merr frymë brenda meje
asnjëherë s’jam i plotë
asnjëherë i njëjti
bërë pak nga balta
pak nga vetëtima
dashuria
nuk vizatohet me gisht
mbi pluhurin e tokës
në vetmi
një jetë e dogja
duke mbledhur shkëndija
ObserverKult
Lexo edhe:
