Anila Toto: Kur mendova se e humba…

fjalës anila toto

Pas disa fjalësh pa rëndësi
mendova dhe heshta
dëshpërimisht edhe gjatë.

Në fund të fundit
burrat… janë burra!
U duhet pak hapësirë edhe fat.

Kështu,
kur mendova se e humba, e
nuk më hynte në sy gjithë njerëzimi.

Në fund,
ai u kthye në një burrë të vetmuar
që pohonte se ishte përjetësisht imi…

*Titulli i origjinalit: “Në fund”

———————————————-

LEXO EDHE: ANILA TOTO: NË KËTË QYTET MUNGON TI

Në këtë qytet mungon ti.
Kam frikë të zgjohem me këtë fakt,
Më bezdisin kalimtarët
Të njohur e të largët.

Në këtë qytet mungon ti
Lulet kanë humbur lulëzimin,
Gjithçka mbulohet nga një tis
Reklame e zhgënjimi.

Pastaj ulemi të pijmë një kafe
Buzë detit në prag stuhie
Un’ të flas me kaq pasion e dhimbje
Sa thonë ‘tashmë është e çmendur
Ka humbur vetëdijen’.

Në këtë qytet mungon ti,
Unë vazhdoj të flas ende me vete.
(Ti kurrë nuk ringjallesh).
E bie një monotoni të zymtë
Një heshtje e pafalshme.


LEXO EDHE: Anila Toto: KUR TI NISNI FËMIJËT PËR NË SHKOLLË, RIKUJTOJUANI QË JANË TË VEÇANTË!

Të gjithë fëmijët janë gjeni.

Albert Einstein ka thënë: “Nëse e gjykoni një peshk nga aftësia e tij për të ngjitur një pemë, ai do të jetojë gjithë jetën e tij duke besuar se është budalla”.

Nëse një zog, një majmun, një pinguin, një peshk, një fokë dhe një qen supozojmë se duan të studiojnë atëherë një zyrtar arsimor ju drejtohet atyre me fjalët: “Për një përzgjedhje të drejtë të gjithë duhet të kaloni të njëjtin provim; Ju lutemi duhet të ngjiteni në atë pemë.
A është e drejtë kjo mënyrë?

Kalojmë te fëmija kur nis shkollën në një stad të zhvillimit të tij. A janë të gjithë fëmijët me të njëjtit zhvillim, a kanë të njëjta aftësi?

Është marrëzi t’i gjykosh të gjithë sipas të njëjtit grup meritash, duke mos marrë parasysh aftësitë individuale, pikat e forta dhe të dobëta të tyre…

TEKSTIN E PLOTË MUND TA LEXONI KËTU