Ju ftojmë të lexoni një cikël poetik nga Sadedin Mezuraj:
Kur ishim bashkë
Ti e di që mund ta kishim bërë më bukur.
Jo se nuk donim,
as se nuk provuam.
Dashuria na gjeti të zbuluar,
si një pemë e vetme
në majë nje kodre
kur qielli shkarkon mbi të
rrufe zjarri.
Askush nuk di nga vjen shigjeta.
Dashuria nuk punon
me parashikime sinoptikanësh.
Ne ecnim të verbër,
si një ushtri pushtuese
pa pararojë.
Ne nuk e njohim gjuhën e meteorëve.
Njohim vetëm tokën nën këmbë,
pluhurin,
etjen për ujë
dhe dritën që na verbon
për një çast.
Recetat nuk vlejnë.
Manualet shërbejnë për riparuesit e motorëve,
jo për trupin që dridhet
kur nata çahet
nga thikat e dritës.
Ti e di:
atë udhëtim së bashku mund ta kishim bërë më të bukur,
pa orë,
pa plan,
të qëndronim pak më gjatë
mes verbimit dhe shpresës,
mes asaj që digjte
dhe asaj që donim të zgjaste.
Duhej vetëm një hap:
Të dëbonim Zotin logjik nga parajsa,
Të flaknim në plehra
gramatikën e rregullit.
Dhe kënaqësia
do të shkruhej vetë,
jo lineare
si në libra,
por në kohën që sillet rreth nesh,
qerthullore.
Një natë në pyll
Jashtë bie shi i shtruar.
Pylli rënkon nga një dëshirë e pashpjegueshme.
Në shtëpizën tonë prej druri të fortë,
temperatura
rritet.
Vera në gotat e kristalta
kërkon një gjuhë tjetër mirëkuptimi.
“Ndjej nga brenda trupit
Një tren që del nga shinat” —
mërmërit ajo,
si një mace përgjumur.
Koordinatat rrëshqasin nga tensioni karnal.
Ndjej dorën që zgjatet drejt trëndafilit semiotik.
Jashtë pylli rënkon me rrëke shiu.
Post festum
Dita duket e lodhur nga nata e gjatë e defrimit.
Sytë e dritareve veshur në avull,
janë ende në gjumë.
Mespërmes vetëdijes së qytetit
rrjedh një përrua i pistë
që, për t’i rritur madhështinë
e quajmë lumë.
Ky vit po ikën si hamall i lodhur nga mbingarkesa e rëndë,
Me mëkate, zhgënjime
dhe skandale mbi shpinë.
Pemët anës rrugës
në heshtje solemne,
me krahët drejt qiellit, luten për Mesinë.
Kontabilistët mbyllin bilancet e oligarkëve,
Amvisat e lodhura ritualin e pastrimit gjeneral.
Po ku ta gjesh lumin mitik të Gangut
për të pastruar nga shpirtrat llumin amoral?
Dymbëdhjetë muaj u rrotulluan në karuselin e stinëve,
Heraklitiane rrjedh koha në shtratin e vet.
Nga shpellat primitive vjen Homo sapiens-i,
Me smartfon në duar, por i pandryshuar në thelb.
Nata me hënë
Ikën ciganët nëpër natë
Hëna,
si një daulle e braktisur,
mbeti në qiell.
Zëra dhe britma u fashitën,
Gjithçka u krodh
në heshtje të thellë.
Vasha e veshur në të linjta
Hënën vjeshtake në qiell,
kundron.
Dy mollët, kafshuara egër dhe ëmbël
Zjarri i mëkatit ia përvëlon.
Ciganët ikën nëpër natë.
Nga hëna
trishtim i verdhë pikon.
Perëndim
Dielli u fundos marramendshëm në det,
Me sytë e verbuar nga shkëlqimi i imazheve
dhe pamjet e plojave mbi tokën e Adamit.
Asnjë këmbanë nuk bie
Dhe qielli
plas nga heshtja—
Nuk bie asnjë këmbanë.
Asnjë shenjë nuk vjen
Asnjë shenjt nuk gjen
Pa kthim
është udha
për andej matanë…
Dhe yjet vështrojnë
mbi humnera moskuptimi.
Një pemë e vetmuar fle mbi një kodrinë.
Zogjtë
s’e zgjojnë dot
Dhe vdesin në natën
me ëndrra të bardha.
Më vdiqën dhe mua
ca zogj me ëndrra në një natë vere.
Ngado që të shkoj
vetes dot s’i shmangem.
Të shkuarën
tërheq pas
-si një thes me gurë të rëndë pendimi.
Nga zemra e çarë
si shegë e plagosur,
pikon gjaku i hidhur i kujtesës.
Gjithçka mund të flakësh
E përsëri mbetet përherë
diçka e tepërt.
Anije me vela të shqyera prej erës
Dhe lundërtar i paepur
në natën
që rrjedh mbi lumin e kohës.
Jam Adam i dënuar për mëkatin e Evës.
Duke pritur Borën
Do të bjerë dëborë – parashikuan meteorologet nga ekranet e ftohtë,
dhe brenda meje
u zgjua fëmija
i përmalluar për përrallën e Borëbardhës.
Pas xhamave të dritares
përgjova deri në mesnatë,
në pritje të fluturave kristalore të qiellit.
Të binte pak dëborë,
E derdhur si një heshtje e bardhë mbi botë,
mbi rrugët,
parqet,
pemët dhe çatitë,
dhe Tiranën ta mbulonte
me tiraninë e saj të bardhë.
Por dëbora në Tiranë është një dukuri e rrallë,
Si lumturia dhe mrekullitë.
Bardhësia e saj është iluzore dhe zhgenjyese
Ashtu si të gjitha utopitë.
Dhe a mundet, përkohshmëria e dëborës
të fshijë shëmtimin endemik?
Sidoqoftë,
e dua këtë qytet
me të gjitha kontrastet e tij sociale
me ngjyrat,
Kaosin
dhe gjallërinë në arteriet e rrugëve me trafik.
Sepse ky qytet
Është më real
dhe më i bukur se qyteti ideal i Zotit* dhe i Diellit**.
Është më i vërtetë
në ves dhe në virtyt.
Eci me ëndrrën për pak dëborë
dhe me ty,
të largëtën me këtë emër të bardhë,
dhe i gëzohem këtij dielli të ngrohtë vjeshtak.
Ndërsa Zoti
mbetet
një hipotezë e padobishme
(në sensin praktik)
për zogjtë e mardhur dhe te pastrehët endacakë.
Ikin zogjtë, njerëzit dhe stinët
duke marrë me vete ankthin e pritjes,
duke psherëtirë në çdo udhëkryq:
Në atë vend bora është ideal estetik…
——————-
* Qyteti i Zotit i Shën Agustinit
** Qyteti i Diellit i Tomaso Campanellës
Atdheu
Atdheu është abstrakt;
konkret është fati im.
Rruga me pellgje
ku eci këtë mëngjes vjeshte.
Brenda vetes kam plagë dhe zëra kujtese.
Mbaj tokën dhe qiellin,
si një pemë që s’do të ishte pa rrënjë.
Flamuj dhe fitore festive
dhe krenarinë e predikuar në manuale atdhetarie.
Atdheu thur grandnarrativa dhe sakrificat i kthen në hymn,
Ndërsa zemra ime është një tambur i vogel prej gjaku
Nën ritmet e saj jeta hedh vallen e çmendur
Dhe për çdo humbje
jam unë që paguaj një çmim.
Sado Odise të jesh
e nëpër botë të endesh,
e jetën hareshëm ta endësh
në një mijë e një net në shtretër Shehrezadesh,
Përtej mjegullave të harresës
Itaka do të të shfaqet në fytyrën e nënës.
Sado jetë qeni të kesh,
s’do mundesh të jesh kurrë si një qen(ie)
që s’do t’ia dijë për asgjë përtej vetes
Për yjet,
për dheun ku ecën dhe ligjet e tregut,
Për metafizikën dhe dashurinë.
Atdheu është harta dhe kujtesa e plagëve.
Konkret është trupi im dhe fati im.
ObserverKult
Lexo edhe:
