Gerhard Pregapuca: Ja, edhe pak, zemra ime!

Ja!
Edhe pak…
Bëj durim zemra ime
Mbrëmja do t’zbres.
Gjumi qepallat e syve
Ka me ti rëndu.
E ke me qenë sërisht me të
Deri në mëngjes.
Ke me u përpëlit në krevat,
Për mos me ju largu.
E ke me i premtu se…
Mbrëmja!
Ka me ardh sërish,
Me ëndrra plot.
Dita s’ka qenë e shkruar
Për me qenë bashkë,
Po mos me u mërzit.
Në ëndrra ke mundësinë
Me i dhanë ngjyra qiellit
E me u puth me të
Edhe atje ku njeriu
Nuk preku kurrë për fat.

ObserverKult