Jorge Luis Borges: I përjetshëm apo i përkohshëm


Kur ndihem i mjeruar mendoj për vdekjen. I vetmi ngushëllim që kam është: e di se nuk do të vazhdoj të jem, e mendoj se do të pushoj së qeni. Kjo do të thotë se kam siguri përtej çdo frike të natyrës fetare… Kam sigurinë se do të vdes tërësisht. Dhe ky është një ngushëllim i madh. Është diçka që njeriut i jep shumë forcë, ngaqë e di se është jetëshkurtër, i përkohshëm.
Nga ana tjetër, ideja për të qenë i përhershëm më duket se është një ide vërtet e tmerrshme. Pavdekësia do të ishte ndëshkimi më i keq. Çdo lloj pavdekësie do të ishte një ferr i vërtetë. Edhe parajsa, po të zgjaste pafundësisht, do të ishte një ferr. Çdo gjendje që vazhdon pafundësisht njësoj, është fatkeqësi. Ndoshta një nga virtytet më të mëdha të jetës është se gjithçka është e përkohshme, madje edhe gjendja fizike e përkohshme, po ashtu edhe kënaqësia e shkurtër apo e përkohshme. Dhe është mirë që është ashtu, sepse, po të ishte ndryshe, do të ishte shumë e mërzitshme.

Përktheu: Bajram Karabolli