Jorgo Bllaci: Si ti dhe unë dikur kam dashuruar

Mos më lëndo pareshtur me sytë e tu mitarë ,
Më ngrys, moj vogëlushe, vështrimi yt gazmor!
Sikur ta dish që unë jam fishkur e jam tharë,
Do të të therte ndoshta diku në kraharor.

Kështu si ti dhe unë dikur kam dashuruar,
I njoha ëndërrimet e brengat plot mundim,
Po erdh një ditë e mbeta fatkeq e i vetmuar;
Sa lotë pikëllimi kam derdhur në lëngim!

Dhe kur, në kulm të dhëmbjes, ndonjë shkëndi e tretur
Thëngjijtë më të shuar m’i ndezte prap’ në gji,
I frikësonte vashat vështrimi im i etur
Dhe puthja ime e egër u shtinte lemeri.

Tani jam katandisur si lisi mbetur shkretë,
Që trungun gjithë zgavra me degë e fletë e fsheh;
Si zor ta përtëritë sërishmi stinë e nxehtë
Të ngratin trung, që dritën dhe diellin më s’e sheh.

Mos m’i kujto të shtrenjtat pranvera që më ikën
Dhe mos kërko tek unë gëzim e dashuri,
Se gjoksin ma ronitën, ma dogjën, ma zhuritën
Pasionet e stuhishme, që s’m’i kuptoi njeri!