Poema e dashurisë së pamundur

José Ángel Buesa

Sonte kalove kah rruga ime
dhe më sëmboi në shpirt s’e di se ç’etje
por i vetëdijshëm jam për timin fat
që mund të të shikoj vetëm nga larg.

Jo, ti kurrë nuk the që ka pranverë
në trëndafilat e fshehtë të buqetës tënde.
As unë ndryshe s’duhet të të shikoj
pos nga larg dhe vetëm kaq.

E kështu ndonjëherë e qetë dhe e bukur kalon,
ashtu sikur të pashë këtë natë që shkon.
Si një yll të të shikoj duhet unë
që nga larg vështrohet dhe hiç më shumë.

E kështu trëndafilat e secilës ditë thahen
duke lënë rrënjët që nuk shkulen.
E unë me melankolinë time të fshehtë mbahem
duke të të parë veç nga larg.

Dhe kështu do të vazhdosh gjithmonë, e ndaluar përherë,
Edhe atje përtej vdekjes, nëse ka diç.
Sepse në këtë jetë, në pastë edhe tjetër,
do të të shikoj vetëm nga larg dhe më shumë hiç.

Përktheu: Fatbardha Statovci