Preç Zogaj: Kurrë s’do të dua të kthehem

Prapë kushtojnë gjak në gishta
manushaqet e para për ty
në malet e fëmijërisë.

Si nuk rrëzohem njëherë e mirë
nga muret e kësaj ëndrre të gjatë!
Si nuk arrij të hap
njëherë e mirë flamurin
në terrin e prushit të fikur!

Të rrahurat e zemrave tona
një moshë kanë secila,
Por kurrë s’do të duhet
edhe po të mundesh
të rrotullohesh më shpejt në tokën tënde
rreth e rrotull diellit.

Kurrë s’do të dua të kthehem
në aurën e një të riu
me gjithë këtë jetë që kam
në trup dhe në mendje.

Pa e kthyer kokën
vazhdoj të zbres
prapa diellit nga ana e perëndimit
gjithnjë e më i ndriçuar.
Fillon nga e para çka s’kujtohet
çfarë ka qenë.
Çan dheun manushaqja e hershme e shkurtit
në malet e fëmijërisë.

Mars 2015

*Titulli i origjinalit: “Elegji”