Asht si lindja e nji dite n’maj.
I përprek, i bashkon duert ajo,
dhe nisin nji këndim,
lulet e majit, që i mbijnë mbi trup,
mbi fytyrë.
Hunda që i asht magjì,
i del disi, përtej lulesh.
I qesh hunda –
hunda e ban ditën
ma t’bukur se veten.
M’ban kaq kreativ, ajo hundë.
Po nis me mendue,
po nis me paramendue,
si muj me u ba nji flutur lundruese,
si muj me u ba nji lundër e vogël biologjike,
si muj me lundrue përmes asaj hunde,
si muj me i ra n’gojë,
si muj me ia përprekë qiellzën e gojës, gjuhën,
si muj me i ra teposhtë gabzherit, n’mushkënì,
si muj me u ba…
si muj me u ba…
i tani… frymë e saj…
ObserverKult
Lexo edhe:
