Hap sytë
dhe padurimi zgjohet para meje.
Nuk është mendim.
Është trup.
Kërkesë.
Që në çastin e parë
falënderoj Zotin,
herë me vetëdije,
herë pa vetëdije,
që më ktheu nga gjysmëvdekja.
Pastaj e di çfarë dua;
aromën e kafesë
dhe shijen e parë,
që më vendos në ditë
pa më pyetur.
Çfarë është kjo dëshirë
nëse jo një përpjekje e trupit
për të kapur kohën
para se ajo të më kalojë?
Dhoma e gjumit mbetet pas,
si një fjali e papërfunduar.
Nisem.
Korridori, rrjedha e ngadaltë
më shtyn pa leje,
të trullosur ende nga nata.
Hapat më rrëshqasin mbi dysheme
pa drejtim,
dhe si për rastësi gjej derën e banjos.
Çdo hap është një pyetje për hapësirën,
që zë trupi midis botës dhe vetes,
çdo pengim këmbësh
një reflektim kalimi.
Uji më zgjon lëkurën
para se të zgjohem vetë.
Më thotë:
“Je trup që mendon, mendje që ndien.
shko, përballu me veten,
që nuk ke zgjedhur!”
Flokët e mi, të gjatë dhe të derdhur,
kanë luftuar gjithë natën me fytyrën time,
si gjymtyrë që refuzon të rrëshqasë,
si ëndrra të pathëna që më mbajnë peng.
Duart hyjnë në betejë,
luftojnë me flokët për të hapur rrugë
dhe të arrijnë te larja e dhëmbëve,
për të larë
gjithçka që kisha folur në ëndërr,
gjithçka që më ishte ngarkuar
mbi gjoks para se të zgjoja.
Pasqyra ma përplas fytyrën,
si provë që s’mund ta mohoj.
Fytyra ime më shikon nga afër.
“Kush je ti?”
Pfff….
Pyetje e thatë.
Pa ndjenjë.
Pa përgjigje të lehta.
Nuk pres.
Padurimi nuk duron reflektime.
Ai është vetë koha që rrjedh dhe më shan,
e unë jam ajo që ndjek,
e ndihem gjysmë e gjallë.
Dera mbyllet
dhe kuzhina hapet
si një altar i përditshëm.
Vloj kafenë.
Aroma më ngjitet në gjoks,
më qetëson dhe më ngacmon njëkohësisht.
Dora kërkon cigaren.
E di çfarë bën.
E di sa më merr çdo ditë.
Më vret nga pak,
ngadalë,
si një marrëveshje që e rinovoj,
pa e lexuar më kontratën.
Ulem në këndin tim.
Të njëjtin.
Nuk e ndërroj.
Disa varësi janë edhe busull.
Kafja më djeg buzët,
Tymi më mbush mushkëritë.
Vetmia ulet pranë meje
pa zhurmë,
si dikush që më njeh prej kohësh.
Dhe aty,
pa qenë ende shtatzënë,
fjala fillon të më lëvizë brenda.
Jo varg.
Jo poezi.
Një embrion.
Diçka e vogël, e paformë,
që kërkon hapësirë.
Pyes veten qetë:
Si do ta kaloj këtë ditë?
Me çfarë do ta mbaj?
Si do ta vras edhe këtë ditë
pa u vrarë vetë?
Çdo hap është një përgjigje që nuk ndodh,
çdo frymëmarrje rrjedh
përtej dëshirave dhe frikës,
gjithçka rrjedh
nga nata drejt vetes…
nga unë, drejt gjithçkaje që më mbart,
në një heshtje që më bën të gjallë.
ObserverKult
Lexo edhe:
