Zija Çela: Zot, ruaji shkrimtarët, por sidomos ruaje lexuesin…

Nga Zija Çela

Atë ditë kisha lexuar një roman anemik, që e lavdëronte me zë të lartë një kritik. Në mbrëmje dukem i heshtur në gjendjen që përcjell kjo foto. Por, në të vërtetë, jam duke folur me vete nën zë. E po thosha:

“Zot, ruaji shkrimtarët, por sidomos ruaje lexuesin nga anemizmi në letërsi! Megjithëse, po të duash, këtë lëngatë mund ta dallosh lehtë, është si luga e zbrazët në jetë.”

Dhe menjëherë më erdhën ndër mend pyetjet e hershme, ato të thjeshtat, që shpesh i referohen autorit, kur marr në dorë një libër. Një: Zotëri, a keni gjë për të thënë? Dhe dy: Nëse po, si e keni thënë?
Në dy përgjigjet fshihet një botë e tërë, universi i letërsisë.

* Titulli i origjinalit: “Me vete flisja”

ObserverKult

Lexo edhe:

ZIJA ÇELA: PAK NGA PAK, RANË NË DASHURI…

Si çdo njohje, edhe ajo e pati fillimin e saj. E solli rasti në avion. I ruajtën lidhjet dhe, pak nga pak, ranë në dashuri.

Meqë nuk bënin pa njëri-tjetrin, takoheshin herë pas here. Izabela Leonardo Bonaluna nisej nga Roma dhe Rajmond Fransua Golard nga Parisi, për t’u bërë bashkë në Vienë. Gruaja ishte 19 vjet më e re.

Me kalimin e kohës takimet po rralloheshin, derisa u ndërprenë. Në moshën 82-vjeçare ai i kërkoi të takoheshin për finalen. Po në Vienë, po në atë hotel. Nuk ia fshehu, kishte gjashtë vjet pa bërë seks. Nëse sonte ia arrij, tha buzagaz, shpresoj të më shtohet jeta me gjashtë vjet. Pas tij qeshi edhe Izabela. Por e siguroi se do t’ia arrinte, pilulat i kishin me vete.

Tekstin e plotë e gjeni KËTU