Asht kodi që nis frymën përtej diçkaje
të pakuptueshme,
kur trupi s’pranon komandat prej nalt,
por prej qendrës së majtë t’gjoksit.
Rrënqethem, dridhem, ulem,
kthej përgjigje: alo…
S’e ndigjoj çka flitet,
por e ndjej prekjen.
Asht e pashpjegueshme, gati përtej normales,
me ndje diçka pa pamje, pa tela,
veç frymë dridhëse
prej kilometrash largësi.
Alo, a më ndigjon?
Po, po, këtu jam.
I mbylli sytë: a jam këtu vërtet,
apo jam hutue prej asaj që ndjej?
ObserverKult
Lexo edhe:
