Nga Ismail Syla
Fleta 1
Kur uji në gotë ka temperaturën e trupit
Uji që nuk është as i ftohtë, as i ngrohtë, është uji që nuk të përplas. Ai nuk të zgjon, por as nuk të mbyt në rehati. Është thjesht… ti, në një formë tjetër. Kur gota ngjitet lehtë në buzë, dhe gëlltitja nuk ndjehet, ndodh një akt gati i padukshëm – shkrirje mes trupit dhe lëndës.
Në këtë temperaturë neutrale, uji pushon së qeni ujë, por bëhet pranim, pajtueshmëri, heshtje e lëngshme. Asgjë ekstreme nuk ta kërkon, nuk ta ngacmon asnjë dramë. Dhe ndoshta kjo është forma më e rrallë e paqes.
Fleta 2
Kur libri mbyllet vetë në faqen që doje të ndaloje
Nuk është rastësi. Librat kanë kujtesë, ose diçka që i ngjan asaj Kur një faqe mbyllet vetë, si dorë që përqafon mendimin tënd në ikje, ndodh një marrëveshje e paqëndruar mes lexuesit dhe fjalës. Nuk ka shënues, nuk ka palosje. Ka thjesht respekt për ritmin tënd të leximit.
Fjala që s’të lodhi, por të ndaloi – kjo është fjalë që vlen. Sepse libri i vërtetë nuk është ai që do të lexohet deri në fund, por ai që di kur të të ndalojë. Pikërisht në atë çast, mbyllja është jo fund, por frymëmarrje.
Fleta 3
Kur letra shkruan më bukur se ç’prisje
Dorëshkrimi yt, zakonisht i rrëmujshëm, papritur merr një formë që nuk ngjan me ty, por gjithsesi je ti. Fjalët dalin në rresht pa përforcime, njëra pas tjetrës, me një bukuri që nuk ishte planifikuar.
Në ato çaste, ndodh një pajtim mes mendimit dhe dorës. Nuk ka më luftë mes asaj që do të thuash dhe asaj që del. Letra pranon gjithçka, dhe në këtë pranueshmëri lulëzon eleganca. Jo nga estetika, por nga harmonia e brendshme që për një çast nuk ka nevojë të hyjë në betejë për kuptimin.
Fleta 4
Kur gishtat kërkojnë një send që mungon në tavolinë
Trupi kujton atë që mendja ka harruar. Ti zgjat dorën për diçka që s’është më aty, një stilolaps, një filxhan, një send që ndryshoi vendin. Dhe për një sekondë të vetme, bota ndahet nga vetja, si një laps që nuk është më në duar, por është ende në gjestin që e kërkon.
A është kjo mungesë e sendit, apo mungesë e përkohshme e ndërgjegjes? Në atë çast të vogël, gishtat e tu shkruajnë një pyetje në ajër: “Ku jam unë, kur diçka që prisja të jetë, nuk është?”
Fleta 5
Kur një fjalë të mungon në gojë, por e ndien në gjoks
Ka fjalë që nuk vijnë, jo se s’janë, por sepse kanë vendosur të qëndrojnë brenda. E ndien fjalën si nxehtësi në gjoks, si ngërç në zë, si një ngarkesë që nuk ka emër, por që është e pranishme.
E di ku fillon, e di çfarë ngjyrash do të kishte, e di edhe ku do të përfundonte. Por ajo zgjodhi të mos ngjitet në fyt.
Në këtë ndalim, mëson se jo çdo fjalë është për t’u thënë, dhe ndoshta, më e fuqishmja është ajo që rri e pazbuluar, por e ndjerë.
Fleta 6
Kur koha e heshtjes në bisedë bëhet më e ndritshme se vetë fjalët
Heshtja që nuk është boshllëk, por pjesë e domosdoshme e fjalës. Kur biseda ndalet, jo nga mungesa, por nga plotënia, ndodh një nga format më të rralla të mirëkuptimit.
Të jesh me dikë dhe të heshtësh, pa ndjerë nevojën për të thënë diçka, është gjuhë e përbashkët që ka kaluar fjalët. Heshtja bëhet korridor i pastër mes dy vetëdijesh, ku kalon ndjenja pa pengesë. Fjalët janë valë. Heshtja është deti që i mban.
Fleta 7
Kur erën e kafesë e ndien para se të mbërrijë në filxhan
Ka aroma që paralajmërojnë një kujtim, para se ngjarja të ndodhë. Era e kafesë është një nga ato ndjesi që nuk i përket vetëm nuhatjes, por shpirtit të kujtesës.
Kur ajo mbërrin para kafesë, përpara se të preket buzët apo të shijohet shija, ti ke hyrë tashmë në një kohë tjetër. Një mëngjes të hershëm, një bisedë të ngrohtë, një pushim të qetë. Në këtë mënyrë, kafeja nuk është më pije – por portë.
Fleta 8
Bluza ngjitet në shpinë pas dushit
Uji është larguar, por trupi ende s’e ka lënë pas veten. Kur bluza kapet në shpinë dhe rrëshqet me zor në lëkurën e lagur, ndodh një ndjesi e dyfishtë: rehati që s’është rehat, ngrohtësi që nuk dihet ku përfundon. Është si kur një kujtim i afërt nuk do të largohet – jo për t’u kujtuar, por për të qëndruar i ndjerë.
Fleta 9
Lapsi gjen vrimën në mprehëse pa e kërkuar
Ka raste kur gjërat ndodhin si duhet, jo nga planifikimi, por nga pajtimi i natyrshëm me botën. Lapsi futet në mprehëse në përpjekjen e parë, pa përpjekje të dytë a të tretë, pa kërkim këmbëngulës.
Ky është si një klikim i heshtur midis dorës dhe sendit, si një përqafim që ndodh përpara se të mendosh për të.
Një moment i vogël që shërben si dëshmi e harmonisë së mundshme në fushën e spontanitetit.
Fleta 10
Shalli bie nga varësja pa prekje
Sendet nganjëherë e marrin iniciativën që ne nuk guxojmë. Shalli që rrëshqet dhe bie nga askund, në një pasdite të qetë, është si një gjest i kotë dhe i thellë njëkohësisht.
Një përkulje, një rënie e lehtë që nuk lëndon askënd – por lë pas një pyetje pa zë: A ishte kjo një gabim gravitacional, apo një kujtesë e padukshme që koha lë pas?
ObserverKult
Lexo edhe:
