Ju ftojmë t’i lexoni tri poezi nga Afrim Demiri:
Në cafenë Çaplin
Në cafenë Çaplin
i mbatha këpucët
e tij
Hapat filluan
të bëjnë tetëshe
Udhë e pa udhë
Nuk vonoi
më njohën që nuk isha
Zoti i tyre
Mora n’thua
në fjalët që s’thuhen
M’u ngjit një e qeshur
sa më fluturuan këpucët
Si sorra krahëthyer
Mbeta i zbathur
si një kaçubet
Kufisja e cafesë
I vetmi zë që dëgjohej
Ndjeja si po shndërrohesha
në fëmijë të humbur
Çaplini m’u rrotullua para syve
pantomima e tij më tha
paske mbetë ende fëmijë
Dola pa paguar
Udhëve ishte shtrirë
Shiriti filmik
Kur çmenden pasqyrat
Janë çmendur pasqyrat
asnjëra nuk e shfaqë
Shëmbëlltyrën time
njësoj
Më shpërfytyrojnë
çorodisin fytyrën time
Herë m’i zvogëlojnë sytë
si të miut
E herë m’i zgurdullojnë
si të ciklopit
Janë zhvendosë fokuset
po mbetem fosil
i pa portret
Kohë e pasqyrave të çmendura
Hedhi guralec të mllefit mbi to
i thyej
Për të kapërcyer mbi
përthyerjen e rrejshme
të dritës.
Asnjë gjurmë e imja
Pamja ime është bërë një
me retë e rëna për tokë
Fjalët e mia i ka marrë era
e zemërimit të kohrave
Zëri im është shurdhuar
honeve të dëshpërimit
Hapat e mi janë sharruar
në baltën e turpit të hipokrizive
Shikimi im po perëndon
bashkë me purpurin e muzgut
Mos më kërkoni askund
Emri im është fshi nga shiu
i marrëzisë
E vetmja gjë që mund t’ju dëfton
për mua është mungesa ime
ObserverKult
Lexo edhe:
