Trazuar jam zgjuar aqyn mëngjes,
n’yllapin e mendimeve t’u pa verën,
t’lidhun n’shesht e skllevërve n’kala sipër deti,
pa zgjunë, pa hare,
ma pak se skllav, ma shumë hyzmeqarë.
Ndeshun me diellin e djersën faqeve,
brenda pazarit nevrikës, plot zhurmë,
ku çdo pjesë jete varet prej hilëve t’peshore,
n’mutën e përditshme gjallë me mbetun,
mes zjarresh e gjakut, kokave të prera.
Paçështues si kalë i pabindun,
i ashpër ai atdhe plisbardhësh e mocëm.
Poçë aty s’vdeka pratë,
shpëtim dhe mallkim nën flamuj piratësh,
përcënë nga ato mure ku lashë zemrën.
S’di a ma i trazue jam u zgjue sot,
dashni e zanun n’grackën e t’pëjshmes,
andërr Dulcinée, si faramorgane, ikë topiter.
Nuk di njeri se çfarë asht liri,
kur e kafshuemja si dhënguj dairësh troket mendjes.
Thu asht’ valë fort e përplasun shkambit,
as butë, as vrullshëm,
ashu vakët si shpejtësi e kohës t’u ikun,
tmerrshëm,
për mos me u kthy ma.
ObserverKult
