Adriatike Lami: Ti loton para meje

Ti loton para meje, lëshon gurë të rrallë,
Për çdo gjë të bukur, tradicionale, përrallë,
Që koha na e dha dhe beftas e ktheu në dritë,
Derisa bashkë u poqëm në një tjetër pritë.

Asgjë nuk është më si më parë, as bardh e zi.
Qajmë për ç’ka humbëm. Dhimje me një grusht hi.
Për ç’ka fituam, Për ç’ka jemi në vallen e murit,
Ndajmë muzikë madhështore, si në teatrin e gurit.

Nëse do jem më e brishtë dhe shumë më e përsosur,
Jam në këtë moment, kur ti qan dhe hedh lot në oqean,
Si fate a guaca mallëngjimi, që sjellin; shi muzikë dhe pije.
Pas kësaj s’ka më zogj të ulur në bar, po pelikanë dashurie.

Në ikje prej lagunash ku ndërtuan shtëpi të bardha,
Shpuplojnë fjalët që burra e gra thurin në netë magjie,
Çfarë kënge, me zemër të madhe ku fjala është harpë
Dhe dëshirë e panjohur njerëzore në shtëpi dashurie.

ObserverKult

ASKUSH NUK TË SHEH KUR LOTON ME SHIUN E FTOHTË TË DHJETORIT…