borë e imët
përdridhet nëpër erë
deri te dritaret e mbyllura arrin
e dalëngadalë fillon e mbush çatinë
Ti në shtrat fle në atë fund det
me zambakët e kuq
bën një vallëzim të lehtë…
* * *
natyra rëndë mbulohet
me jorgan të bardhë
ashtu si trupi yt
në shtratin e valë
dritaret hapen
bora fillon e shkrinë
tokës i vjen era bukë
pranvera dalëngadalë arrin
. . .
o zambak i kuq
duart mbajnë në prehër dashurinë
Shkurt, 1982
ObserverKult
Lexo edhe:
