Lasgush Poradeci: Në zemër t’ënde vetëm unë…

Në zemër t’ënde vetëm unë,
Në zemër t’ime vetëm ti,
Dhe jashtë bota fjalëtare,
Dhe jashtë syri plot zili.

Dh’ ashtu filluam përngahera
Një vetësi plot ëmbëlsi,
Të mos na shohë syr’ i botës,
Mos na zemrosh, moj njerëzi.

Dhe ikm’ e ikmë gjith-më-largë,
Dyke kërkuar pak liri,
Që me t’u ndezur flak’ e ditës,
Gjer më të mugëtit të zi;

Gjer në mesnatë-e pasmesnatë,
Oh! e pangopur arrati!
Un’ hijerënd’ e mvrerësuar,
Ti buzëndritur në stoli.

Nër ato male shtat-mëdhaja,
Nër ata pyj me fshehtësi,
N’ ato mburima lozonjare,
N’ ata shkëmbënj plot llaftari;

Ku fryn një erë pastërtije,
E vetëtin një bukuri,
E ritet malli posi deti,
E ndizet zemëra në gji;

Ku nuku duket asnjeri,
Ku vemi shpesh veç un’ e ti
Ku djeg si zjarr, moj dashuri!
Ku ndrin si yll, moj perëndi!

*Titulli i origjinalit: Ku vemi shpesh

LEXO EDHE:

LASGUSH PORADECI: DIMËR
LASGUSH PORADECI: MË ZU NJË MALL…