Martin Camaj: Ikja prej vetes

Te rranza e Helikonës ku flitet arbërisht, tingëlloi ashti i thyem në shkambij. Ishte verë. Atje një breshkë, krejt në shembllesën e Dranjes kur ishte e re, kërkonte verbtas dritën mes qiellit e dheut tue shkrepë si vetimë mbi krahët e erës ndër degët e larit.

Kur uli kryet përdhé, hetoi diçka të mënershme: dy desh me ngjyra të ndryshme në fillim zbytheshin, mandej merrnin turr e shkapeteshin krye për krye. Nësa qëndronin me brina të kapërthyem si një kurm i ngrimë, u kullonte gjaku ndër sy.

Erën e ashtit, grimcue e djegë, e ndiente breshka si me qenë tue iu ndezë kothra e vet flakë. Ishte e para herë që një frymor i tillë deshi me dalë prej rrashtës së vet. Por s’mundi me qitë ma shumë jashtë se të katër kambët dhe koka i mbeti mbrendë.

Mandej erdhi muzgu e fjeti edhe ajo si Dranja dikur, e qetë në djepin e vet ashti, pakëz nën majen e Helikonës, atje ku mishi i njomë në hell eraton qumësht, dru e voj ullini dhe hi krype.

*Shkëputur nga vepra e Martin Camajt: “Dranja”

Përgatiti:ObserverKult


LEXO EDHE: MARTIN CAMAJ: KY ÂSHT DIMNI YNË, E MIRA

Dhija e egër la alpet
dhe u ul në luginë për dy kafshata bár
e gjet krizantemat në borë.

Ky âsht dimni ynë, e Mira.

Flaka në kaminin e vjetër skuq fletët
e bardha të kartës së panjollë:
të gjitha sendet, të bardha, shkojnë
e vijnë tue u sjellë në nji karosel
të bardhë dhe blerimi i trupit tand
mban pezull deshirat e linduna
në avullin e florës mes xhamave.

Ky âsht dimën i gjatë, e Mira.

Gjuetari tremb dhinë e egër
dhe krizantemat mbulohen me velin
e borës së re, e Mira,
si gacat e mbrame të votrës
me hijen e duerve t’ûnshme për ngrohje.