Martin Camaj: Ikja prej vetes

Te rranza e Helikonës ku flitet arbërisht, tingëlloi ashti i thyem në shkambij. Ishte verë. Atje një breshkë, krejt në shembllesën e Dranjes kur ishte e re, kërkonte verbtas dritën mes qiellit e dheut tue shkrepë si vetimë mbi krahët e erës ndër degët e larit.
Kur uli kryet përdhé, hetoi diçka të mënershme: dy desh me ngjyra të ndryshme në fillim zbytheshin, mandej merrnin turr e shkapeteshin krye për krye. Nësa qëndronin me brina të kapërthyem si një kurm i ngrimë, u kullonte gjaku ndër sy.
Erën e ashtit, grimcue e djegë, e ndiente breshka si me qenë tue iu ndezë kothra e vet flakë. Ishte e para herë që një frymor i tillë deshi me dalë prej rrashtës së vet. Por s’mundi me qitë ma shumë jashtë se të katër kambët dhe koka i mbeti mbrendë.
Mandej erdhi muzgu e fjeti edhe ajo si Dranja dikur, e qetë në djepin e vet ashti, pakëz nën majen e Helikonës, atje ku mishi i njomë në hell eraton qumësht, dru e voj ullini dhe hi krype.

*Shkëputur nga vepra e Martin Camajt: “Dranja”

Përgatiti:ObserverKult