Pushkin: Dy syt’e tu të fundmen herë guxoj me mend t’i ledhatoj

Dy syt’e tu të fundmen herë
Guxoj me mend t’i ledhatoj.
Guxoj të zgjoj në zemr’ e çjerrë
Me drojtie ëndrrat që m’u shterrë
Dhe dashurinë të kujtoj.

Vrapojnë vitet pa pushuar,
Ndryshojmë ne, ndryshon çdo gjë.
Ti për poetin tënd je shuar,
Me terr’e varrit je mbuluar
Dhe shoku yt për ty s’rron më.

Pranoje, pra, nga zemr’ e tretur
Një përshëndetje plot rënkim,
Si nusja ime e ve mbetur,
Si shok që shokun puth i heshtur
Përpara nisjes n’internim.

Përktheu: Petraq Kolevica

LEXO EDHE: Aleksandër Pushkin: Ai çast kur të pashë ty…