Sabit Rrustemi: Këtë zemër vetëm mos e lë

andej dritares je
shtegut të ngrirë prej bore
nën flokët e blerta të pishave
e brenda s’hyn

a unë që nga mesnata e vjeme
e parvjeme pres
mosardhjen

filli i kujtesës
ndizet dejve e s’shuhet
deri në pikën e fundit të gjakut
të frymës
asaj fryme që ende s’u tha e tëra

buzët
që moti e kanë harruar shijen e puthjes
asaj lëkure ngjyrëzjarri
që t’sosë si acari
i kësaj stine që ma solle pas vjeshtës

mes kockash diku
lëpihet gjuha
e nuk nxjerr zë
mësa ti

lëvizi së paku gishtat
ato maje të buta
të buta e dridhshme
poreve që thithin dritë
ajër

dhe pak jetë të mbetur
palpetave të shpresës që dritëzon

këto dritëza sysh nën vetulla po i heq
e po i vë shtegut që e erri
pjesa e zezë e ditës

sall nisu
e gjallë ndihu
kudoqofsh

trupin tim gjithandej
hapësirës sate e shtroj
për hapin tënd
deri tek unë

këtë zemër që s’rreshti së rrahuri për ty
as edhe një çast
vetëm mos e lë

ç’kohë të trishta trokasin këndej
zor ta gjesh më