Sokrat Habilaj: Dashuritë nuk vdesin kurrë me thinja…

Më thua: – Kur të kalojnë ca dekada,
Natyrisht s’do të jem kjo që jam sot.
Unë do mbulohem e tëra me brazda,
E në heshtje do të fsheh një pikë lot.

Po s’më thua se ndoshta dhe atëherë,
Ty kurrë nuk do të pyes: – Si ishe dje?
Sa kohë ai lot do vazhdojë të të bjerë,
Ti prapë do më jesh, më e bukur se je!

Më thua: – Të gjithë kur janë për të ikur,
Në fillim marrin një imazh prej dheu.
E do tresë nurin tim, si një qiri i fikur,
Që të hezitosh të më thuash, “ktheu”!

Po s’më thua se dhe nëse njeriu vdesë,
Ka dhe gjëra që nuk ndryshojnë linja.
Sa kohë shpirtin e kemi ndarë në mes,
Dashuritë nuk vdesin kurrë me thinja.