Akoma arrij ta ndiej,
etjen e mushkonjës
për gjakun tim,
se, edhe ajo ka një arsye
të vogël për të jetuar.
Arrij akoma ta shoh,
lotin që nuk e pashë
në syrin e milingonës,
që e shkela pa dashur.
Që atëherë çdo hap i imi
më duket si një faj,
që toka e mban mend.
Ndoshta kjo është dhembja;
të mos kesh më mundësi
të jetosh vetëm për vete,
e t’i mbash brenda vetes
britmat e gjërave,
që nuk dinë të bërtasin,
ngordhjet, që bota
i quan të parëndësishme.
Akoma arrij,
ta ndiej përpjekjen
e bletës së ngatërruar
në palat e perdes,
duke kërkuar një çarje,
ku liria të mos jetë
vetëm një fjalë.
Nuk arrij
oh, jo kursesi!
Kursesi nuk arrij,
ta ngrij këtë shpirt!
Ende më dhemb
ajo që nuk më përket.
Ende më prek
ajo që s’mund të më prekë.
Por, jo nuk arrij…
oh, jo, nuk arrij
ta ngrij këtë shpirt,
që dridhet, edhe për atë,
që s’e di, se po vdes.
Mbase, njeriu fillon të vdes,
pikërisht atëherë,
kur nuk i dhemb më
asgjë përveç vetes?!
ObserverKult
