nuk vallëzoj me ritmin e trumpetave tuaja
nuk marshoj në rreshtat e majtë
ajrin e shpoj me frymën time
muret i shemb me një ofshamë
jam dritë
vetëtimë që i mëson errësirës frikën
jam rrënues i botëve me kufij
çekiç mbi drynat e hartave
jam e vërteta
që ua djeg bebëzat syve mosmirënjohës
jam dorë e djathtë
edhe kur shkruaj me të majtën
jam rebeli
që lind sa herë dikush bindjen e shpall ligj
nuk pajtohem kurrë
me sofrën ku serviret nënshtrimi
edhe nëse ujërat kalojnë mbi mua
jam rërë e lëmuar prej shekujsh
por në thellësi
mbetem shkëmb
ku nuk arrin as dalta e kohës
jam mal
ku dhelprat humbin gjurmët
e qiell
ku shqiponjat mësojnë fluturimin
po jam i lidhur me lindjen që ma imponuat
por kërthizën e kam të ngulur në perëndim
aty ku dielli nuk vdes
veç ndërron emrin
jam flakë që nuk kërkon thëngjill
digjem nga vetja ime
jam hi
që era e shpërndan
për t’u ringjallur në mijëra emra
jam ylli
që ma vodhët nga fari i bregut
por jam edhe vorbulla
që ua përpin anijet bashkë me krenarinë
mos më shëtit shkretëtirave
as teatrit të madh
as muzeve të kujtesës së rreme
sepse në damarë
më rrjedh gjaku i pirros
e në ag më thërret
hapi i nipit të aleksandrit
jam gjarpri i shtëpisë
mbaj dybrirëshin mbi ballë
si vulë të rrënjëve të frashërit
jam i ademit të parë
deri te ademi i fundit i prekazit
jam zëri i një letre të heshtur
tingulli që lahuta e moçme
e ruajti nën pluhur
derisa t’i vinte radha historisë
jam vullkan që fle
jo nga lodhja
por nga durimi i ullirit
jam tërmet
që pret vjeshtën
kur gjethet bien si flamuj të dorëzuar
për ta dridhur cergën e botës
deri në themelet e saj
gjer në shembje
ObserverKult
Lexo edhe:
